|
|
|
Inleiding Nordic Walking, een vorm van (Sportief)wandelen, is ontstaan in Finland als trainingsvorm voor Langlaufers. Sinds 2003 is het “lopen met stokken” in Nederland geïntroduceerd en heeft sindsdien een hoge vlucht genomen. Het grootste percentage Nordic Walkers wordt gevormd door mensen (mannen en vrouwen, maar vooral vrouwen), die ouder zijn dan 40 jaar. De doelgroep was aanvankelijk de categorie mensen, die op het gebied van de (atletiek)sport hun talenten hadden beproefd en op een leeftijd waren gekomen, waarop de lat in de sport -noodgedwongen- wat minder hoog gelegd moest worden. Nordic Walking bleek een goed alternatief. Talloze Nordic Walking Instructeurs zijn in Nederland opgeleid bij diverse instituten van uiteenlopende bloedgroepen en kwaliteiten. De cursussen variëren in omvang van zestig tot enkele uren. Ook zijn er “instructeurs” die zichzelf de kwalificatie hebben opgespeld en vrolijk lessen geven. De situatie, die daardoor is ontstaan, heeft ervoor gezorgd – en zorgt er nog steeds voor – dat belangstellenden niet precies weten bij welke Instructeur of bij welk Instituut zij verantwoord een cursus Nordic Walking kunnen volgen. Eén van de gevolgen daarvan is weer, dat mensen zichzelf de techniek aanleren. Zij zijn herkenbaar aan de wijze waarop zij de stokken “transporteren”. De instructeurs en opleidingsinstituten Een onderlinge (ongezonde) rivaliteit tussen instructeurs en opleidingsinstituten kon niet uitblijven: belangstelling, laat staan begrip, voor elkaars filosofie, technieken en cursusmethodieken kon nauwelijks worden opgebracht. “Zij doen het verkeerd en onverantwoord en gebruiken bovendien de verkeerde materialen”. Er ontstond een echt Hollands landschap met hekjes en borden “Eigen terrein” en “Verboden toegang”. Dat stadium lijkt te worden doorbroken: steeds vaker beginnen de instructeurs over eigen schutting te kijken, om te constateren, dat ook anderen verantwoord aan het werk zijn. Samenwerkingsverbanden Enige jaren geleden, in 2007, is een nieuwe Vereniging van Instructeurs opgericht: de Nederlandse Wandeltrainers- en Begeleiders Vereniging (NWTBV), onder de paraplu van de KNBLO-NL. Vele Nordic Walking instructeurs van diverse pluimage zijn toegetreden tot de Vereniging. Zoals bekend, wordt dit schooljaar een deeltijd opleiding gegeven voor “Allround Wandelsportinstructeur” aan het CIOS/Sittard, met medewerking van het Huis voor de Sport Limburg en de KNBLO-NL. Op 17 Januari 2009 is een start gemaakt met Nordic Sports Organisation (NSO), onder de paraplu van de Atletiek Unie (KNAU). De NSO is een samenwerkingverband tussen diverse Opleidingen en Instructeurs, zoals International Nordic Walking Association (INWA), Nordic Fitness Instituut Benelux (NFIB), Exerstriding en NWU. Analyse Zowel de NWTBV als de NSO tonen in hun programma’s en doelstelling een hoge mate van overeenkomst. De kwaliteit van de Instructeurs staat hoog in het vaandel, cursussen en scholingen worden aangeboden, niet alleen om aan mensen zonder lichamelijke beperkingen les te geven, maar ook om mensen met fysieke beperkingen verantwoord te kunnen begeleiden, zoals hartpatiënten en ex-hartpatiënten, reuma-, astma- en COPDpatiënten , diabetici, etc. Meerdere vormen van wandelen hebben de aandacht.(Sportief Wandelen, GPS, etc.) Zowel de NWTBV als de NSO zijn nog in een statu nascendi, een fase waarin een definitieve vormgeving moet worden ontwikkeld. Het feit, dat nu eindelijk het pad naar samenwerking is ingeslagen, en wel op twee fronten, is een geweldige sprong voorwaarts. Zoals alles een proces is, moet ook binnen de NWTBV en de NSO nog een groepsproces plaatsvinden. Ik denk, dat het goed is om reeds in de huidige ontwikkelingsfase, met begrip naar elkaar te kijken om in de toekomst optimaal gebruik te maken van elkaars expertise en inzicht. In gemeenschappelijkheid zou wel eens het gewenste effect kunnen schuilen. Als ik thans bij het Regiobestuur KNBLO-NL Limburg of bij de besturen van de NWTBV en de NSO de samenwerkingsgedachte ter sprake breng, worden nog diverse wenkbrauwen gefronst, ten teken, dat de doelstellingen en de wegen die daartoe leiden nog niet door iedereen worden onderschreven. Maar, zoals gezegd, ook dat is een proces. Een breed draagvlak bij wandelend Limburg, bij de Verenigingen, Comités en Stichtingen, kan een geweldige stimulans zijn ook die richting in te gaan. Conclusie Na een periode van onderling wantrouwen en rivaliteit in de wereld van Nordic Walking, zijn de eerste stappen naar samenwerking gezet blijkens de oprichting van de NWTBV en NSO. Niet alleen Nordic Walking heeft de aandacht; meerdere vormen van wandelen zijn in de programma’s van beide organisaties opgenomen. De deeltijd opleiding bij CIOS/Sittard streeft ook naar een breed scala van wandelvormen. De samenwerking beperkt zich thans nog binnen de genoemde organisaties. Er is nog te veel koudwatervrees bij het Regiobestuur KNBLO-NL Limburg, de NWTBV en NSO om tot nauwere samenwerking te komen. Gebruikmaken van elkaars kennis en ervaring kan de kwaliteit van de wandelsportinstructeurs aanzienlijk verhogen. Alles is een proces. Een breed draagvlak voor samenwerking bij leden en besturen van Wandelverenigingen, Comités en Stichtingen stimuleert de ingeslagen weg verder te vervolgen.
|
|
U kunt een e-mailbericht met vragen of opmerkingen over deze website
verzenden aan bert.bos@home.nl
|
